کسی آمد که حرف عشق را با ما زددل ترسوی ما هم دل به دریا زدبه یک دریای توفانیدل ما رفته مهمانیچه دور ساحلشاز دور پیدا نیستیک عمری راه و در قدرت ما نیستباید پارو نزد، وا دادباید دل رو به دریا دادخودش میبردت هرجا دلش خواستبه هرجا برد بدون ساحل همونجاستبه امیدی که ساحل داره این دریابه امیدی که آروم میشه تا فردابه امیدی که این دریا فقط شاه ماهی دارهبه عشقی که نمیبینی شباشو بی ستارهدل ما رفته مهمانیبه یک دریای طوفانیخودش میبردت هرجا دلش خواستبه هرجا برد بدون ساحل همونجاست...

ما آدمها چه رنجها که در خود نداریم، خاطرات و رنجهایی که پشت سکوت و لبخدها ی دروغی قایم میکنیم. خاطرات مبهمی که در تاریکخانه ذهن زندانی اند مجالی برای فریاد کشیدن ندارند و برای یادآوری انها فقط شنیدن صدای خرد شدن یه برگ پاییزی کافیست.
کافیست بوی پاییز بیاید تا باز در این تاریک خانه باز شود تا نمکی باشند بر زخمها، زخمهایی که نه التیامی دارند و نه درمانی، بعد از آن تنها سکوت و حسرت است که میماند و پاییز....

My real 28th birthday

من تماشای تو می کردم و غافل بودم

کز تماشای تو خلقی به تماشای منند

گقته بودی که چرا محو تماشای منی

و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی